دیروز بازی پیروزی و سپاهان بود. با اینکه شخصا آدم فوتبالی نیستم اما دیروز یک نیمه را در تاکسی پیکان با راننده ای خسته در مسیر فرودگاه امام از رادیو ورزش شنیدم. انصافا گزارش بسیار جالبی بود و گزارشگر خیلی خوب و پرهیجان توانست فضای این بازی را در ذهن شنونده متصور کند. البته راننده اصلا اهل فوتبال نبود ولی با درخواست من و گشت و گذاری در باندها و موج های رادیو این پیکان توانستم موج رادیو ورزش را پیدا کنم و مسابقه را گوش کنم. اما در مسیر و هوای گرم و خشک و کویری بودن جاده منتهی به فرودگاه امام شنیدن گزارش فوتبال بسیار جالب بود و آن زمان جالب تر شد که شنیدم صنعت نفت آبادان از استقلال تهران یک گل جلو افتاده. در آن مسیر یک لحظه یاد قطعاتی از فیلم ارتفاع پست افتادم که ماشین پنچر شد ولی راننده همچنان می راند. در  این حین بودم که ناگهان تاکسی ایستاد . معلوم شد که تسمه پاره کرده که خدا رو شکر تسمه زاپاس داشت و تعویض شد و ادامه دادیم. وقتی وارد فرودگاه امام شدم در دو طبقه ورودی و خروجی همه پای تلویزیون ایستاده و نشسته بودند و منتظر آغاز نیمه دوم بودند. هر چه از بازی می گذشت بازی حساس تر می شد و بر تعداد افراد افزوده می شد و حتی مسافران خارجی هم جذب این بازی و حضور تعداد زیادی از تماشاگران متشکل از نیروهای نظامی و خدماتی و مسافران و ... بودند.  انصافا بازی شورانگیزی بود و امروز هم در صفحات اول روزنامه های ورزشی  سیاسی و حتی اقتصادی حساسیت این بازی بروز کرده بود. بی اختیار یاد روز فردای بازی غرور انگیز ایران و استرالیا افتادم که در بوشهر مردم برای خرید روزنامه ابرار ورزشی آن هم با صفحه اول دو رنگ صف طویلی را تشکیل داده بودند.